و از آن جمله ، قصيدهء شيخ فاضل ، و شاعر زبردست ، آقاى - شيخ جوادستّ - است كه نمايندهء ايشان ، آن را در - فوعه - هنگاميكه يك مجلس تاريخى در منزل آقاى سيد محمد حسين راغب - از سادات بنى زهره - انعقاد يافته بود ، ايراد كرد . و آن قصيده اينست : « سلام في صفا الماء النمير * و في نشر الأزاهر في البكور » « سلامى كه در صفا ، مانند آب زلال باشد و در بوى خوش ، چون شكوفهء صبحگاهان » « و اجلال و اعجاب و حبّ * مكين بات يزخر في الضمير » « و بزرگداشتى ، بشگفت‌آوردنى و محبتى استوار كه دل ، از آن ، لبريز شود » « و بعد فيا اماما قد تسامى * علا فاحّتل اوساط الصدور » « و بعد از سلام و تهنيت ، اى پيشوائيكه بجايگاه بلندى قدم نهاده‌اى و در اعماق دلها منزل گرفته‌اى » « ليهنك ما حباك اللّه ربّي * من الالهام و العلم الغزير » گوارا باد ترا ، الهام و دانش سرشار كه پروردگار ، به تو ارزانى داشته است . » « بذذت فطاحل العلماء علما * وفقت الكل بالجد المرير » « تو ، از نظر علم ، بر دانشمندان بزرگ ، برترى جستى و با كوشش مداوم ، بر همگان ، فائق آمدى » « فمالك فى اطلاعك من شبيه * و مالك فى فضالك من نظير » « در اطلاعات وسيعت ، شبيهى براى تو نيست و در فضائل ، برايت نظيرى نى » « و حسب المرء برهانا على ذا * مؤلفك المسمى ب ( الغدير ) » « در اين باره ، براى هركس ، كتاب الغديرت دليل كافى است . »